Wauw. Het is alweer 6 maanden geleden dat ik hier ben geweest!

En ik ben nog steeds geen ruk opgeschoten, geweldig isn’t it? Nouja, ik ben overgegaan met de hoogste cijfers van de klas. Verder schijnen de leraren te denken dat ik het "denkniveau" heb van iemand uit jaar 3 (terwijl ik pas in jaar 1 zit). Maar daar heb ik ook niet echt iets aan, now do I?

Ik werk sinds kort als kassamedewerkster bij de Albert Heijn! ‘t is okxe9. Niet het spannendste werk dat ik ooit heb gedaan, maar ik vind het leuk om te doen. And well, it pays the bills!

Erm, mijn moeder is weer naar drugsverslaafde Sjaak (die toch best lief is hoor!) nadat het tigduizend keer aan en uit is geweest. Mijn vaders Poolse vriendin is weer even in Nederland om te werken, hij is dus ook weer blij. Ik ren nog steeds van het een naar het andere huis (waar nu ook nog eens het huis van Sjaak bij komt). 

Verder ben ik veel aan het lezen (twilight/newmoon/eclipse/breakingdawn) en ik kan ze jullie echt aanraden! Wat een fabeltastisch verhaal is dat. Not something you intend to forget about! Vandaar uiteraard de boxset in mijn (nognietergvolle) boekenkast.

&& ik ga morgen waarschijnlijk naar de nieuwe Harry Potter film, en ik kan natuurlijk weer niet wachten. *zucht* ik hou van fantasy.

Vincent heb ik al een aantal maanden niet meer gesproken, doet me goed moet ik eerlijk zeggen. Mijn gedachten gaan maar zeer zelden naar hem uit, en blijven dan ook niet lang op hem rusten. Ik ben absoluut niet op zoek, nor do I even want a boyfriend. Het zou op het moment gewoon niet goed voor me zijn, en ik kan me ook niet voostellen waarom iemand me zou willen (:

Ik heb voor de rest eigenlijk niets te vertellen, ‘t leven loopt zoals het loopt en ik ben er op het moment wel tevreden mee. Het kan natuurlijk altijd beter, maar we moeten maar eens genoegen nemen met wat we krijgen!

kusje? kusje!

Euph.

Ja, daar ben ik van overtuigd, dat 2009 mijn jaar gaat worden. Het jaar waarin ik heel veel af ga vallen en weer een fatsoenlijke conditie op ga bouwen. Het jaar waarin in misschien wel weer begin met voetbal/tennis/ietsanders omdat ik van sporten hou en het heerlijk vind (behalve de sportschool, waar ik nu ongeveer 2 maanden lid van ben). Het jaar dat ik overga naar jaar 2 van mijn studie, want ik weet dat ik het kan. Het jaar waarin ik misschien wel een baantje ga zoeken (geldloosheid heerst) en misschien wel op vakantie ga naar Amerika, maar misschien ook niet (once again, geldloosheid heerst).

Dat is mijn droom, Amerika. En neen, ik ga daar niet heen voor de zogenaamde "American dream". Gewoon om Amerika zelf te leren kennen want volgens mij, is ze prachtig. En ik zou er dolgraag eens een heel jaar "high school" doen. (*zucht* geldloosheid, well youknow) wat zou het toch handig zijn als mijn moeder vanavond nou eens even die x8025.000.000 zou winnen!

Hebben jullie het door? Ik heb het tot nu toe niet eens over Vincent gehad, wat een vooruitgang is. Ik heb er vrede mee, hij is veranderd in iets wat hij altijd verafschuwde en hij lijkt er blij mee te zijn. Wie ben ik dan om hem daarin te storen? Hij is gelukkig en in zekere zin is dat het belangrijkste voor mij. Dat hij gelukkig is. Toch hoop ik, dat wij op een dag goede vrienden zullen worden want ik weet dat we het kunnen, het is nu alleen nog te vers. Ik hoop dat ik er op een bepaalde manier voor hem kan zijn, en hij voor mij.

Oh & Ik heb een nieuwe obsessie, it’s called Twilight. Misschien ken je het, misschien niet! Twilight is een boek van Stephenie Meyer en hier is nu ook een film van gemaakt. Beiden zijn prachtig (uiteraard het boek mooier!) ik zou bijna zelf wensen dat ik Edward Cullen (de "goede" vampier) als vriend zou hebben, maar Edward is fictief. Wat ik weet, maar toch heel stiekem, is Edward mijn onzichtbare vriendje die mijn fantasie op hol laat slaan met zijn Topaaskleurige ogen en zijn prachtige lach.

Hihi, niet verder vertellen hoor

Gister (20-12-2008) zouden Vinc en ik 3 jaar samen geweest zijn. Ik moet zeggen dat ik deze dag goed heb doorstaan. Ben ‘s middags lekker naar een nabijgelegen dorp gegaan om wat kerstcadeautjes te kopen. En ik heb een mooi kerststukje gekocht, en dat bij zijn moeder op haar graf gezet (ze is begraven in dat dorp). Deed me goed, telkens als ik haar op kwam zoeken had ik geen bloemen bij me, en ik weet dat het ook helemaal niet om de bloemen gaat maar ik voelde me er toch niet fijn bij. En nu heb ik het meer dan goed gemaakt.

Ik wil dat hij het weet, dat we gisteren 3 jaar samen zouden zijn. Ik wil dat hij aan me denkt, en als hij aan me denkt, dat het een positieve gedachte is. Ik vraag niet veel, ik wil gewoon dat hij eens in de zoveel tijd even aan me denkt, aan hoe goed we het hadden, aan hoeveel we meegemaakt hebben en aan onze geweldige tijd samen.

Gisteren -precies 3 jaar geleden- was er een "kerstdisco" op mijn middelbare school, daar was ook Vincent, gekleed in een pak. Hij zag er geweldig uit, en was geweldig lief tegen me. Later op de avond vroeg hij me "verkering" (zo heet dat nog als je 13 bent) en uiteraard zei ik heel blij ja, gevolgd door een heerlijke knuffel. God, wat waren we toch een broekies.

Ghehe, those good old days!

Ik ben helemaal niet religieus, heb daar nooit iets van meegekregen.

Maar soms denk ik, dat "god" wist dat Vinc zijn moeder dood zou gaan, en dat Vincent dat niet alleen aan zou kunnen, en heeft hij hem daarom mijn kant op gestuurd. Omdat hij wist dat ik het aankon, dat ik hem de liefde en aandacht zou geven die hij nodig had, en dat ik hem erdoor heen kon helpen.

Misschien was het wel alleen daarom, misschien hield Vincent wel niet van mij op de manier dat ik wel van hem hield. Misschien was ik er alleen om het gemis een beetje weg te werken, de leegte te vullen en hem de liefde te geven die hij als persoon verdiende. Misschien was hij alleen maar bij me omdat hij zich veilig voelde, en met mij meteen een geweldige familie erbij kreeg, die hem door dik en dun steunde, en bij wie hij altijd terecht kon. Misschien ging het hem wel niet om mij.

Want waarom zou hij mij willen? Ik ben dik en lelijk, ik kan mezelf niet eens aanzien, dus waarom zou hij dat wel kunnen? Ik wist dat het ging komen, het zat er eens aan te komen, hij ging me hoe dan ook pijn doen. Ik wist al dat het pijn zou doen, ik was er zelfs op voorbereid. Maar dxedt had ik totaal niet aan zien komen. Zoveel pijn, samen met zoveel onzekerheid en zelfhaat = een bijna dodelijke combinatie.

Dont worry, i’m not suicidal. Ik ben het gewoon zat, ik ben mezelf meer dan zat, ik ben mijn gevoel ook al meer dan zat. En ik zie het even niet meer zitten. Uiteindelijk zal het wel weer goed met me komen, hoop ik.

Ik hou van lezen, tsja dat hoor je niet echt vaak meer, dat er nog meisjes zijn van rond de 16 die het heerlijk vinden om hele dagen te lezen. Maartoch, ik ben zo’n meisje, en dan het liefst als het even meezit een echte chicklit.

(Wikipedia zegt; Chicklit is de, oorspronkelijk licht neerbuigende, benaming voor een vorm van eigentijdse romantische fictielectuur die in de eerste plaats is bedoeld voor vrouwen tussen de 20 en 30 jaar. Chicklit is een verkorting van het Engelse chick literature)

Ik vind lezen al zolang ik me kan herinneren het beste tijdverdrijf dat er is, ik kan me ook echt in die boeken inleven in die boeken. Laatst had ik een mooi fictief boek (geen chicklit) van Jenny Downham genaamd Voor ik doodga. Het gaat over een 16jarig meisje genaamd Tessa dat al sinds haar 12de te maken heeft met acute leukemie, en op haar 16de krijgt ze te horen dat ze nooit 17 zal worden. Het is echt een verschrikkelijk mooi en ontroerend boek, waarin tot de details staat aangegeven hoe het hele "proces" verloopt, en hoe ze zich erbij voelt. Aangezien ze weet dat ze nooit 17 zal worden, heeft ze een lijst gemaakt, met 10 dingen die ze nog voor haar dood wil doen (o.a seks, drugs, roem, een hele dag op alles "ja" zeggen, iets illegaals doen etc.) En ik vind het zo verschrikkelijk mooi om te lezen hoe dat meisje met der ziekte omgaat, soms komt ze dagen haar bed niet uit, en dan een andere keer is ze weer aan het dansen in een overvolle club, waarvan ze de volgende 3 dagen nog last van zal hebben, aangezien haar lichaam dat niet meer aankan.

En dan is er natuurlijk het moment dat ze doodgaat, tot in de puntjes beschreven hoe het gaat, verschrikkelijk mooi en een echt tranentrekkend stuk, wat ik ondertussen al 4x heb gelezen, en het er nog altijd moeilijk mee krijg. Want ook al was Tessa een fictief meisje, voor mij was ze dat allang niet meer. Ik ben haar in de tussentijd als een echt persoon gaan zien, die echt leukemie had en echt doodging. Zoals ik al zei, ik kan me goed inleven, en soms dus een beetje txe9 goed.

We had it all, and we were just about to fall, even more in love, then we were before. Won’t forget, i won’t forget, about us. But somewhere we went wrong, we were once so strong, our love is like a song. You can’t forget it.

Want zo zit het, het zou beter gaan tussen mij en vinc, als we allebei op een andere school zaten. Dan hadden we iets om over te praten, want dat hadden we namelijk niet echt, omdat we natuurlijk bij elkaar in de klas zaten. Maar neen, voordat we het ook maar konden proberen, vond meneer tijd om me zat te zijn. En ik kan hem gewoon niet vergeten, bij hem gaat het zo makkelijk. Het voelt alsof ik 2,5 jaar van mijn leven heb vergooid aan iemand die me zo makkelijk dumpt, dat hij echt niet van me kan houden. En ik heb zoveel gevoels, waarvan ik de meeste niet eens snap. Het ene moment ben ik ervan overtuigd dat ik over hem heen ben, en dan het volgende moment ben ik weer aant huilen omdat ik hem zo mis. Ik haat de liefde.

& op dit moment wil ik het niet eens over mijn gewicht hebben.

Verdomme, ging het maar zo snel mogelijk en zonder er ook maar iets aan te hoeven doen. Ik haat dik zijn, ik haat de minachtige blikken van de mensen op straat. & Ik haat het als er twee jongens langslopen, en de xe9xe9n aan de ander vraagt "Is dat niet wat voor jou?" En dat de ander ook nog lachend zegt "Nee joh, idioot"

Op het moment, haat ik mijn leven.

Tsja, daar ben ik weer, beter laat dan nooit, zeg maar.

Dinsdag dus naar doc geweest, meteen doorgestuurd naar Dixebtiste, en lekker voor de volgende dag een afspraak gemaakt. Lieve vrouw, behulpzame vrouw maar het blijft eng als iemand anders je gewicht weet. Ik heb een aantal blaadjes gekregen met allemaal info enzo, en waarschijnlijk ga ik maandagavond bij de sportschool kijken + aanmelden, want dat moet ook eens gebeuren. Er moet dus regelmaat in mijn eten komen, en moet voor de verandering ook maar eens ontbijten. En toch ik het verdomd moeilijk, vooral nu, met vinc (JA, NOG STEEDS!) en school, stress, druk. En dan eet ik, als ik me kut voel, me verveel en/of gestresst ben. En geloof me, ik voel me kut, en daardoor eet ik veel, en daardoor ga ik me nog kutter voelen. In andere woorden, het dieet gaat nog niet echt lekker, en ik moet woensdag weer terug om te wegen, omg.

En dan hebben we vinc nog, ik denk dat ik er een beetje overheen begin te komen, mede mogelijk gemaakt door Maurice. Maurice is een oud klasgenootje van me, en een schat van een jongen. Hij laat me (telkens opnieuw) weer inzien dat hoe Vincent tegen me doet niet normaal of goed is, en ik met mijn domme hoofd blijf hem verdedigen. Want ik hou van hem, en dat stopt niet, ik zal altijd van hem houden. Hij zal altijd een plaatsje in mijn hart hebben, en dat haat ik, want ik wil hem weg daar. Hij hoort daar niet meer. Net nog vroeg ik hem; Vincent, ben je nog steeds blij dat je deze beslissing hebt genomen? Hij; Waarom doe je jezelf zo’n pijn. Ik; Dat doe ik niet, ik wil gewoon een eerlijk antwoordt van je horen, en dan wil ik weten hoe mijn gevoel daarop reageert, weet ik ook meteen waar ik sta. Anyway, hij zei dus dat hij er nog steeds blij mee was, en dat deed (uiteraard) pijn, maar minder dan voorheen, dus het gaat de goede kant op.

En dan heb je de reunie, mijn oude school houdt een reunie, en ik zat bij Vincent in de klas, en niet veel mensen weten dat het al bijna 2 maanden uit is. En ik heb er zo gxe9xe9n zin in om telkens te vertellen waarom,waardoor,wanneer blabla. Puur omdat ik 2 van de 3 vragen zelf niet eens kan beantwoorden. Maar ik moet wel denk ik, omdat ik niet zwak wil zijn, en stiekem Maurice ook wel weer eens wil zien.

You pull me aside when something aint right, talk with me now and into the night, till it’s allright again.

Dat zinnetje hoorde ik laatst in een liedje (Miley Cyrus-True Friends) en ik moest meteen aan Maurice denken, en dat is raar omdat je dan eigenlijk aan je beste vriendin hoort te denken. Maar die drukt der snor een beetje, mevrouw heeft het alleen maar druk, druk, druk en geen tijd voor mijn drama’s. Even voor de duidelijkheid, Maurice is gewoon een vriend.

Zo, en nu gaat het wel weer. Het kan er maar weer uit zijn!

Ja, ik heb dinsdag een afspraak bij de dokter om te praten over mijn gewicht, + waarschijnlijk ook nog eens doorgestuurd worden naar dixebtiste. Want ik wil trots op mezelf kunnen zijn, en me niet schamen ook al kijkt er maar iemand naar me. Dus ja, ik ben het helemaal zat.

morgen zou ik 2 jaar en 9 maanden samen met Vincent zijn, en dat is best een trieste gedachte.

Ik ben dik, en nee ik ben er niet trots op. En ik ga veranderen, wat zal een mooi streefgewicht/maat zijn?

Ik ga veranderen, ik ga mijn leven even drastisch onder de loep nemen, en alles veranderen wat me niet aanstaat. Te beginnen met Vincent, Vincent heeft namelijk vandaag weer even bewezen hoe een gevoelloze klootzak hij kan zijn. Want ik was een kut kind en moest hem maar lekker met rust laten. En dat is ook precies wat er gaat gebeuren, ik ben het zat om te huilen over een gevoelloze zak. En ten tweede ga ik heeeeeeeeeeeeeeel veel afvallen. Want wil ik ooit nog een vriendje willen, kan ik maar beter nu alvast beginnen, en dan natuurlijk ook nog het feit dat ik walg van mijn eigen lichaam.

Anyway, that’s it for today. x

Dinsdag 2 september moest ik voor het eerst naar school, die dag hebben we eigenlijk vrij weinig gedaan, kennis gemaakt met de klas, en de mentor. Mijn eerste indruk van de klas was wel okxe9, voor het grootste gedeelte waren het allemaal tutjes. En dan heb je nog 3 jongens. Allemaal niet onaantrekkelijk, maar geen boyfriend-material zeg maar. Niet dat ik dat nu al zou willen, alleen als het Vincent zou zijn, maar aangezien dat er niet in zit, toch maar niemand.

Woensdag gingen we met alle 1ste jaars van ‘t MBO naar Duinrell, ik haar Duinrell. Ik hou van Walibi, als je mij echt een plezier wil doen moet je me meenemen naar Walibi, het liefst met Halloween. Ook al vind ik het verschrikkelijk eng (want zo ben ik ook weer) achteraf kan ik er niet genoeg van krijgen. Maar Duinrell, het enige leuke aan Duinrell is de Aqua Swing, Aqua splash, Mad Mill en Rodelen. En aangezien de Mad Mill het niet deed (verdomme!) moest ik 5uur volmaken met 3 attracties. Dat werd dus de hele middag Rodelen, wat overigens gaaf was, omdat je elke keer dat je gaat toch weer wat harder wil gaan dan de vorige keer, maar toch ook weer bang bent dat je uit de bocht vliegt.

Donderdag moest ik naar school van 10:00 tot 22:30, er werden de hele dag spellen gedaan en zo moest je atributen verzamelen om daar later een optreden mee te geven (bonte avond). Wij hadden besloten een gedeelte van Moulin Rouge te doen, en op het eind gingen de jongens strippen, vond ik uiteraard absoluut niet erg, ik kon wel weer wat naaktheid gebruiken. :’)

Vrijdag gingen we eigenlijk alleen naar school om te ontbijten en ons rooster te halen, ik zit 1x tot 17:15 en nog 2x tot 16:30. Al begin ik al die dagen natuurlijk wel later op de ochtend. Rond een uur of 10/12.

Al met al was het geen verkeerde week, al vind ik het wel nog steeds eng.